music should be your escape

Mavi

2012-02-03T16:19:00.000-08:00

Yere yavaşça bastı ayaklarım. Ayaklarımı kondurduğum yeşil çimenler bir anda maviye dönüştü. Attığım her adımda mavileşiyordu her yer. Bir süre yürüdüm, zirveye çıkan tepenin önüne geldim. Maviye dönüştürdüm o tepeyi de, zirveye geldim. Gökyüzündeki yıldızlara uzattım ellerimi. En parlak olanını alıp sıkı sıkı ellerimde tuttum. İyice bastırdıktan sonra içinden süzülen çilek aromalı reçelimsi sıvıya bulaşmış ellerimi gecenin karanlığına sildim. Parçalanmış çilek taneleri havada asılı kaldılar. Parmaklarımla miskete vururcasına uzaklara yolladım onları. Parmaklarımın değmesiyle binbir parçaya ayrılıp parıltılı toz şeklinde aşağıdaki denize süzülüp renkli ışıklar oluşturdular. Renkli ışıklar bana deniz kızlarını gösterdi. Renkli kuyrukları, renkli saçlarının üzerine serpiştirdikleri deniz yıldızından tokalarıyla beni selamlayan deniz kızları.. Tepeden onlara bakmaya devam ettim.Ayaklarımın altındaki çimenden dev papatyalar uzanıyordu. Bacaklarıma sarınan papatyalar beni gökyüzüne yükselttiler ve birden ben de parıldayan tozlar halinde parçalanarak denize karıştım. Sen de o masmavi, berrak denizi bulandıran masum kumlardaydın. Kontrolümüz dışındaki bir şey, suya bir taş atıp seni denizin her yerine bulaştırdı. Şimdi suyun sakinleşmesini bekliyorum. Nerdeyse 1 sene olucak, ben her gün biraz daha bulanıyorum.

Sahil Kenarı

2012-02-03T16:02:00.000-08:00

Hafifçe esen rüzgar mıydı tüylerimi diken diken eden, seni düşünmek miydi bilemiyorum.

Yine aklımda sen varsın, zihnimdeki sorularda kayboluyorum.

Doğru düzgün hayal bile kuramıyorum, bu ne demek biliyor musun?

Merdivenlerde bana doğru eğildiğinde saniyelerce birbirimize baktığımız, seni öpersem ne yapacağını merak ettiğim anı tekrar tekrar yaşamak için ne kadar kendimi zorladığımı biliyor musun? Ne zaman bunu düşünsem, zihnimin tekrar seninle ilgili başka bir hayale kaydığını, biliyor musun?

Şimdi üşüyorum, saçlarımı yavaşça havalandıran hafif bir esinti beni kendime getiriyor. Kulağımdaki kulaklıktan bangır bangır çalan şarkı uzaklara dalmış gözlerimi su birikintilerine boğuyor. Yükselen piyano sesleriyle hızlanan kalbim bütün vücuduma bir sızı salıyor. Oysa ben hala insanlara seni anlatıyorum, ne seni sen gibi görebiliyorlar benim gibi, ne de benim anlattığım seni anlayabiliyorlar. Onlar dinlemekten usandılar ama ben hala anlatmaya devam ediyorum. Derin bir nefesle beraber, seni belki de milyonuncu kere içime çekiyorum.

Ayışığı Şarabı

2011-10-25T12:52:00.000-07:00

Gölün kenarındaki çiftlik evinden çıkıp koşmaya başladı. Yaklaşık 1 asırdır kendi ailesine ait olan bu evde, dedesinin, babası daha küçükken kendi yaptığı göl kenarındaki çakıl taşlı yolda çıldırmış gibi koşuyordu. Kafasını yukarı kaldırdığında bulutlara değermişcesine yükselen ağaçların yapraklarının hafif rüzgarda salınması ve ormanın derinlerinden gelen kuşların aralıklarla çıkardığı seslerden başka duyduğu tek şey topuklarının altında ezilen, uçuşan yaprakların ardından tekrar yere konmasıydı. Her adımında daha da hızlanıyor, gölün batı tarafıdaki küçük iskeleye daha da yaklaşıyordu.

İskeleye vardığında durup derin bir nefes aldı. Kocaman açılmış kahverengi gözlerinin kenarlarındaki yeşilin tonları yavaş yavaş küçülüyordu her bir nefes verişinde. Son bir nefes daha, ve adımını attı iskeleye. Eski iplerle bağlanmış kanoların arasından yürümeye başladı. Üzerine aldığı eski beyaz şalın uçları çıplak ayaklarına değiyordu, o an heyecanını yatıştırabilmek için her türlü şeyi düşünebilecek olan zihni, şalın yumuşaklığının ayaklarını gıdıkladığını düşünüyordu. Bunları düşünürken kendisini iskelenin sonunda, Ayışığı Şarabı adlı küçük teknesinin karşısında buldu.

Çamurlu ayaklarını umursamadan içeri attı kendini, yumuşak şalı üzerinden yırtarcasına sıyırıp küçük minderlerin bulunduğu güverteye fırlattı. Tek bir kamarası olan bu küçük tekne ona babasının 16 yaşındayken aldığı minik bir sığınağıydı. Kamaranın kapısını açtığında Logan'ı yatakta uyur halde bulunca, üşümekten kuruyup morarmış dudaklarına kocaman bir gülümseme yayıldı. Sessizce içeriye süzülüp yatağın kenarında ilişti. Hemen yanında yastığa gömülmüş yorgun suratı gölgeleyen siyah parlak saçları elleriyle kavrayıp sıkı sıkı sarılmak istiyordu ona ama onu ilk defa uyurken gördüğü için ne kadar sevimli göründüğünü yavaş yavaş dolmaya başlayan gözleriyle izlemeyi tercih etti. Nihayet geri gelmişti. Yokluğunda hiç ağlamamıştı, gittiğinde de ağlamamıştı, bu yüzden yanağından dudaklarına doğru akan gözyaşını elinin tersiyle silerken şaşırmıştı; mutluluktan ağlamak buna mı deniyordu?

O burnunu çekerken Logan gözlerini kırpıştırarak açıp kendisine bakmaya başladı. "Melodie?"

Kafasını kaldırıp onun suratına baktığında kendini daha fazla tutamadan boynuna doladı kollarını. "En sonunda." dedi.

İşte tam bu sırada girmişti orta yaşların başındaki Ruth soğuk hastane odasına, "Demek uyandın, bir şeyler yemeden önce şu ilaçlarını iç bakalım, Melodie." Söyleneni yaptı. Ağızına yayılan metalik tat yüzünü buruşturmaya yetmişti. Daha 23 yaşındaydı ama dağılmış koyu sarı saçları ve gün geçtikçe solan teniyle çok daha yaşlı ve yorgun görünüyordu. Su bardağını masanın üzerine bırakıp battaniyeyi üzerine çekerken kapıdan çıkmak üzere olan Ruth'a seslendi, "Onu bulmuşlar mı? Yeni bir haber yok mu?"

"Hayır.. Teknenin dağılan parçaları bulundu ama içinde kimse yokmuş.. Ama aramalar hala devam ediyor, gezen balıkçı teknelerinden birinin onu kurtardığını düşünenler de var, bu yüzden kasabadaki insanlarla da konuşuyorlar.. Ayrıc-"

"Tamam, teşekkür ederim."

Ruth kapıdan çıktıktan sonra hala gözlerinden akmakta olan iri su damlacıklarını mavi kazağıyla sildi ve yatağına kıvrıldı. Fırtınadan sonra buraya getirildiğinden beri sürekli uyuyordu ama ilk defa onu tekrar görebilecek kadar uzun sürmüştü rüyası. Belki de bu yüzden ilk defa bir tepki veriyordu, ilk defa ağlıyordu. Yastığını iyice ıslatana olana kadar sessizce yatmaya devam etti ve daha sonra rüyasının devamını görmek üzere tekrar uykuya daldı.